Τι σημαίνει στην πράξη η νέα τάση των αυτοκινητοβιομηχανιών να περιορίζουν ηλεκτρονικά την τελική ταχύτητα των νέων μοντέλων, ακόμη και κάτω από τα όρια κυκλοφορίας; Πρόκειται για μια εξέλιξη που γίνεται ολοένα και πιο εμφανής σε ολόκληρη την Ευρώπη και το σίγουρο είναι ότι δεν αποτελεί μόνο μια τεχνική ρύθμιση αποτελεί. Αντίθετα, αντικατοπτρίζει βαθύτερες αλλαγές στο τοπίο της αυτοκινητοβιομηχανίας, στη νομοθεσία και στην αγορά, αλλά και τις νέες ανάγκες που δημιούργησε η είσοδος της ηλεκτροκίνησης στην καθημερινή μετακίνηση.
Τις τελευταίες εβδομάδες δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ορισμένοι κατασκευαστές εξετάζουν την ιδέα να μπλοκάρουν την τελική ταχύτητα νέων αυτοκινήτων στα 130 χλμ/ώρα ή και χαμηλότερα, ακόμα και για δημοφιλή μοντέλα πόλης. Η αιτία που προβάλλεται από τους ίδιους είναι άμεση: ο κορεσμός των απαιτήσεων εξοπλισμού ασφάλειας, που αυξάνουν το κόστος παραγωγής, καθιστά περιττό να σχεδιάζονται αυτοκίνητα για πολύ υψηλές ταχύτητες. Σε μικρά αυτοκίνητα πόλης, που κυρίως κινούνται μέσα σε αστικό περιβάλλον, το να φτάνουν ταχύτητες άνω των 130 χλμ/ώρα είναι πρακτικά άχρηστο, λένε κάποιες φωνές εντός του κλάδου.
Ταυτόχρονα, για τα ηλεκτρικά οχήματα η πρακτική της μείωσης της τελικής ταχύτητας έχει και τεχνικό υπόβαθρο. Η υψηλή τελική ταχύτητα καταναλώνει υπερβολική ενέργεια, μειώνοντας δραματικά την αυτονομία της μπαταρίας. Με έναν χαμηλότερο ηλεκτρονικό «κόφτη», οι κατασκευαστές μπορούν να μεγιστοποιούν την αυτονομία και να διατηρούν ανταγωνιστικό το κόστος λειτουργίας για τον χρήστη.
Δεν πρόκειται για κάτι εντελώς καινούριο, Ήδη, γνωρίζουμε από προηγούμενες δεκαετίες ότι πολλές μάρκες επιλέγουν ηλεκτρονικά όρια σταχύτητας για λόγους ασφάλειας και εμπορικής στρατηγικής. Κλασικό παράδειγμα είναι η απόφαση της Volvo να περιορίσει τη μέγιστη ταχύτητα όλων των νέων αυτοκινήτων της στα 180 χλμ/ώρα, με στόχο την αποτελεσματικότερη προώθηση της ασφάλειας. Πριν από χρόνια επίσης οι μεγάλοι Γερμανοί κατασκευαστές είχαν υιοθετήσει μια άτυπη «συμφωνία κυρίων», να περιορίζουν τις επιδόσεις των σπορ αυτοκινήτων τους για να αποφεύγονται πολιτικές πιέσεις για καθολικά όρια ταχύτητας.
Παράλληλα, υπάρχουν και κανονιστικές πιέσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση που ενισχύουν συστήματα υποβοήθησης και περιορισμού ταχύτητας στα νέα οχήματα, με στόχο τη μείωση των θανατηφόρων τροχαίων, ειδικά σε υψηλές ταχύτητες. Παρότι τα συστήματα αυτά δεν περιορίζουν άμεσα την τελική ταχύτητα, αναδεικνύουν το ερώτημα κατά πόσο οι πολύ υψηλές επιδόσεις παραμένουν ουσιαστικές υπό τα ισχύοντα όρια κυκλοφορίας.
Το νέο στοιχείο στην τρέχουσα συζήτηση είναι ότι η ίδια η παραγωγική στρατηγική αλλάζει. Από το να κατασκευάζονται αυτοκίνητα με υψηλές επιδόσεις ως σημείο υπεροχής, πλέον η βελτιστοποίηση για κόστη, αυτονομία και πρακτική ασφάλεια μοιάζει να προηγείται. Για τον μέσο οδηγό που ταξιδεύει κυρίως στους περιορισμούς των δρόμων, αυτή η τάση μπορεί να σημαίνει ότι τα επόμενα χρόνια τα νέα αυτοκίνητα θα έχουν χαμηλότερες κορυφαίες ταχύτητες από αυτές που μπορούν να επιτύχουν οι ίδιοι οι κινητήρες τους, περιορίζοντας τη σημασία της τελικής ταχύτητας και δίνοντας προτεραιότητα στην αποδοτικότητα και την ασφάλεια.
